"Eu non quiero ser maior", confesou a pequena e axilísima Carmen nunha entrevista con Efe. "Do único que teño medo e facerme maior", insiste.Escoitala é unha lección de superación, Carmen Sánchez,
trapecista de profesión de 86 anos, é cega e superou un tumor cerebral, pero ela no lle impide entrenarse cada día sen perder a esperanza de recuperar a visión porque o seu único temor e facerse maior.
trapecista de profesión de 86 anos, é cega e superou un tumor cerebral, pero ela no lle impide entrenarse cada día sen perder a esperanza de recuperar a visión porque o seu único temor e facerse maior.
Carmen Sánchez, natural de Sitges (Barcelona), onde reside actualmente, ela pasou media vida viaxando co circo como camiño e o trapecio como vehículo, da mano do seu difunto marido, o paiaso malagueño Pepe Ruiz, da compañía dos Rudi Llata.
Aos 34 anos, un erro médico no seu segundo parto lle provocóu á ceguera que vai arrastrando, aunque ésta non lle impediu seguir entrenando e mantendo a sua axilidade nunha forma que, se sorprendería a calqueira persoa, velo en alguen da súa idade costa creelo.
Carmen ten estudadas as medidas e cada rincón do comedor da sua casa, onde estira unha alfombra e diariamente levanta pesas e realiza exercicios de elasticidade.
Sempre que pode se vai á praia para nadar, e semanalmente acude a un centro municipal de actividades pra xente maior a bailar co seu actual compañeiro, Xoaquim.
"Sempre lle digo a Xoaquim: 'Mira, o día en que eu en vez de levantar dez veces as pesas as levante só tres vereime vella'", comentou. "Pero se eu hoxe levanto as pesas dez veces, ou quince, as que queira, e mañá volvo á facelo, ¿por qué teño que sentirme vella?",zanjadou.
Carmen non vai nunca ao médico: "O outro día Xoaquim vacinouse contra á gripe, e eu non fun nunca. Eu vou ao mar para non coller a gripe", así de simple.
Ela non poido mirarse no espello, có que ten sempre na sensación de sentirse igual de xoven. "Pola forma de como me movo, bailo, nado...", aclara.
Carmen ten todo a punto para "voar" de novo montada no seu trapecio, e non perder a esperanza, cada día ao levantarse, de recuperar a vista.
"Eu teño a sensación, a quen llo conto dinme que non -puntualiza-, que cada 24 horas noto unha oscuridade diferente", á confesado. "As veces e unha oscuridade negra, negra, negra, e outras é so un cor como a pel da naranxa, outras e como un novo batido, e outras e tan clara dame a impresión que dun momento a outro volveréi a ver".
"Cando está claro, como agora, teño sempre unha esperanza, pero cando está tan negro xa me digo a mín mesma que non, que non adelantei nada, que sigue todo igual", relatou pensativa.
Polo que ao mundo do circo se refire, Carmen Sánchez non duda en culpar a televisión da sua mala situación.
"Nosoutros nos retiramos por culpa da tele", ha explicado. "O público xa non era ó mesmo, a xente xa había visto os espectáculos pola tele, o había visto todo, e xa non era novo o que veían na pista, polo que cada vez o público aplaudía menos", lamentouse.
Pero a lección de lucha e superación de Carmen non caeu en saco roto e o Centro de Investigación das Artes do Circo (CRAC), liderado polo paiaso Tortell Poltrona, dedicado a sua temporada do outono á trapecista de Sitges, cuya "lucha diaria" lles inspira cada día no seu traballo.
Alba Fornos Fernández

wow! Alba, encantoume a tua primeira entrada, é mooooooiiii curiosa ajja.. onde a leiches? O que mais me gusta de esta muller, é que demostra que a idade ou a ceguera non lle impide facer o que mais lle gusta, que é ser trapecista. Non me quero imaxinar como se sentiu a primeira vez ó saber que se quedara cega de por vida... Unha fortiiiiiiisimaaaaaaa aperta da túa compañeira!!! :)
ResponderEliminarOla compañeiros me encanta o voso blog e boisimooo!! Espero que vos valla moi ben.
ResponderEliminarBicos a vosa compañeira de clase
Ola compañeiros me encanta o voso blog e boísimooo!! Espero que vos vaia moi ben.
ResponderEliminarBicos a vosa compañeira de clase.
Moi ben Alba!! Realmente curioso.É unha lección de superación e de moito máis.
ResponderEliminar