lunes, 30 de abril de 2012

Remi Gaillard








Remi Gaillard é un humorista de trinta e sete anos que converteuse no centro de atención dos medios de comunicación do país despois de protagonizar diversas bromas a modo de sketh y difundidas por internet, como por exemplo a aparición fraudulenta como futbolista durante a final da Copa de Francia de 2002, tomando parte nas celebracións e saudando ao presidente Jacques Chirac. Remi Gaillard naceu o 7 de Febreiro do 1975 en Montpellier (Francia). Moita xente o define como valente, porque nos seu vídeo lle fai fronte a lei, pero sen pasarse e nunca tivo ningún problema. Remi Gaillard é un home valente, como xa dixen antes, graciosos é unha boa persoa. Remi Gaillard é un humorista aficionado a disfrazarse mostrando todo tipo de parodias, como a de Super Mario Kart (Remi Kart) ou a de Pac-Man (Remi Pacman), e incluso transformando as calles da súa cidade (Montpellier) de un gran premio (Grand Prix). Hasta a fecha, Remi Gaillard apareceu en varios eventos deportivos, xogos de TV e incluso matines políticos, normalmente quebrantando las medidas de seguridade que los rodeaban. Os seus vídeos son tan famoso en Europa, sobre todo en Francia que case ningún vídeo baixa das vinte tres mil visitas. Tamén grava vídeos de fútbol mostrando unha destreza co balón incrible, colando a pelota nos buratos nos que di ca va a colar, dándolle as dianas, a obxectos minúsculos desde lonxe, ...

Ignacio Doce Bedoya 6ºA.







viernes, 27 de abril de 2012

Unha trapecista cega de 86 anos, continúa entrenando...


"Eu non quiero ser maior", confesou a pequena e axilísima Carmen nunha entrevista con Efe. "Do único que teño medo e facerme maior", insiste.Escoitala é unha lección de superación, Carmen Sánchez, 


trapecista de profesión de 86 anos, é cega e superou un tumor cerebral, pero ela no lle impide entrenarse cada día sen perder a esperanza de recuperar a visión porque o seu único temor e facerse maior.
Carmen Sánchez, natural de Sitges (Barcelona), onde reside actualmente, ela pasou media vida viaxando co circo como camiño e o trapecio como vehículo, da mano do seu difunto marido, o paiaso malagueño Pepe Ruiz, da compañía dos Rudi Llata.
Aos 34 anos, un erro médico no seu segundo parto lle provocóu á ceguera que vai arrastrando, aunque ésta non lle impediu seguir entrenando e mantendo a sua axilidade nunha forma que, se sorprendería a calqueira persoa, velo en alguen da súa idade costa creelo.
Carmen ten estudadas as medidas e cada rincón do comedor da sua casa, onde estira unha alfombra e diariamente levanta pesas e  realiza exercicios de elasticidade.
Sempre que pode se vai á praia para nadar, e semanalmente acude a un centro municipal de actividades pra xente maior a bailar co seu actual compañeiro, Xoaquim.
"Sempre lle digo a Xoaquim: 'Mira, o día en que eu en vez de levantar dez veces as pesas as levante só tres vereime vella'", comentou. "Pero se eu hoxe levanto as pesas dez veces, ou quince, as que queira, e mañá volvo á facelo, ¿por qué teño que sentirme vella?",zanjadou.
Carmen non vai nunca ao médico: "O outro día Xoaquim vacinouse contra á gripe, e eu non fun nunca. Eu vou ao mar para non coller a gripe", así de simple.
Ela non poido mirarse no espello, có que ten sempre na sensación de sentirse igual de xoven. "Pola forma de como me movo, bailo, nado...", aclara.
Carmen  ten todo a punto para "voar" de novo montada no seu trapecio, e non perder a esperanza, cada día ao levantarse, de recuperar a vista.
"Eu teño a sensación, a quen  llo conto dinme que non -puntualiza-, que cada 24 horas noto unha oscuridade diferente", á confesado. "As veces e unha oscuridade negra, negra, negra, e outras é so un cor como a pel da naranxa, outras e como un novo batido, e outras e tan  clara dame a impresión que dun momento a outro volveréi a ver".
"Cando está claro, como agora, teño sempre unha esperanza, pero cando está tan negro xa me digo a mín mesma que non, que non  adelantei nada, que sigue todo igual", relatou pensativa.
Polo que ao mundo do circo se refire, Carmen Sánchez non duda en culpar a  televisión da sua mala situación.
"Nosoutros nos retiramos por culpa da tele", ha explicado. "O público xa non era ó mesmo, a xente xa había visto os espectáculos pola tele, o había visto todo, e xa non era novo o que veían na pista, polo que cada vez o público aplaudía menos", lamentouse.
Pero a lección de lucha e superación de Carmen non caeu en saco roto e o Centro de Investigación das Artes do Circo (CRAC), liderado polo paiaso Tortell Poltrona,  dedicado a sua temporada do outono á trapecista de Sitges, cuya "lucha diaria" lles inspira cada día no seu traballo.
Alba Fornos Fernández 

martes, 24 de abril de 2012

Benvidos!


Ola!  Somos Nacho Doce Bedolla, Alba Fornos Fernández, Noemí Porto Mayán, e Ana Yuhuan Rodríguez López. Imos no curso de 6ºA , e temos entre 11 e 12 anos. Estamos facendo este blog porque é un traballo da asinatura de lingua galega; e eliximos este tema, de curiosidades, porque nos parece moi interesante descubrir algunhas curiosidades que se atopan polo noso mundo. Neste blog encontrarás todo tipo de temas moi curiosos. Na páxina principal poderás atopar as entradas, que as iremos redactando cada 2 ou 3 días a semana, e irán acompañadas por un vídeo ou por unha fotografía. Ao mellor, faremos un concurso á imaxe máis curiosa; se queredes participar teredes que enviala ao seguinte correo: michonaba@hotmail.com  Na parte da dereita poderás atopar vídeos, os blogs dos nosos compañeiros,  a páxina web do colexio, outros blogs curiosos...ademais diso poderás encontrar gadgets, como, por exemplo: o contador de visitas, o mapa do mundo, a hora e o mes, e iremos cambiando distintos xogos  para que vos os podades divertir. A nosa única meta é intentar ir actualizando este blog ata que remate este curso, e, se vos facedes que teña algo de éxito, continuaremos redactando as nosas entradas. Esperamos que vos vaia gustando e que á vez, poidades ir aprendendo, e tamén agardamos que comentedes ou nos enviedes algunhas ideas.
Unha aperta de Nacho, Alba, Noemi,  e Ana.


                                                                 De Ana e Noemi